Spondylodeza szyjna to operacja mająca na celu uzyskanie zrostu kostnego między wybranymi kręgami i zapewnienie stabilności. Może stanowić część leczenia ucisku struktur nerwowych, niestabilności lub deformacji szyi. Podczas konsultacji wyjaśnię, czy w Twojej sytuacji potrzebna jest stabilizacja, jaki dostęp jest odpowiedni i czy istnieją alternatywy zachowujące ruchomość.
Co oznacza spondylodeza szyjna
Kręgi szyjne są połączone dyskami, stawami i więzadłami. Wspólnie podpierają głowę i umożliwiają jej ruch, a rdzeń kręgowy przebiega w kanale kręgowym. Jeśli jeden lub więcej segmentów wymaga stabilizacji, chirurg może stworzyć warunki do zrostu kostnego, czyli spondylodezy.
W segmentach objętych zrostem ruch ustaje. Wpływ na zwykłe obracanie i zginanie głowy zależy od liczby i położenia poziomów oraz początkowego stanu szyi. Metalowa stabilizacja utrzymuje ustawienie podczas gojenia; powstawanie zrostu kostnego jest odrębnym procesem.
Jak ustalam, czy potrzebna jest spondylodeza szyjna
Większość epizodów bólu szyi nie wymaga spondylodezy. Najpierw ustalam, które struktury nerwowe wymagają odbarczenia i czy potrzebna jest dodatkowa stabilizacja. Porównuję objawy, badanie neurologiczne i wyniki badań. Plan musi rozwiązywać konkretny problem:
- Ucisk korzenia nerwowego. Ból promieniuje do ręki, z możliwym drętwieniem i osłabieniem; leczenie nie przynosi wystarczającej ulgi lub zaburzenia neurologiczne postępują.
- Ucisk rdzenia kręgowego. Mielopatia szyjna może zaburzać chodzenie, równowagę i precyzyjne ruchy rąk. Potrzeba odbarczenia wymaga oceny we właściwym czasie.
- Niestabilność. Na przykład po niektórych urazach, zwichnięciu lub wcześniejszej operacji.
- Deformacja. Gdy zmienione ustawienie kręgów wymaga korekcji i utrzymania uzyskanej pozycji.
Zdjęcia mogą wykazywać zmiany związane z wiekiem, które nie wyjaśniają objawów. Dlatego same słowa „przepuklina” lub „osteofity” w opisie MRI nie przesądzają o potrzebie stabilizacji.
Kiedy można zachować ruchomość bez spondylodezy
Moją specjalnością jest endoskopowa chirurgia kręgosłupa. Przy odpowiedniej przepuklinie bocznej lub otworowej rozważam tylne odbarczenie endoskopowe bez spondylodezy. Jego celem jest uwolnienie nerwu przy zachowaniu naturalnego dysku i ruchomości segmentu. Metoda ta nie pasuje do każdego położenia przepukliny i nie zastępuje koniecznej stabilizacji.
Inną możliwością dla wybranych pacjentów jest wymiana dysku szyjnego. Po usunięciu dysku wszczepia się ruchomy implant. Oceniamy zachowanie stawów, ruchomość, stabilność i jakość kości; znaczna deformacja lub ciężka osteoporoza mogą ograniczać ten wybór.
Dostęp przedni i tylny: czym się różnią?
Przednia discektomia szyjna ze spondylodezą — ACDF
Przez przednią część szyi chirurg dociera do zajętego dysku, usuwa go wraz z koniecznymi wyroślami kostnymi i uwalnia struktury nerwowe. W przestrzeni międzykręgowej umieszcza klatkę lub inny przeszczep określony w planie. Dla utrzymania ustawienia można zastosować dodatkową stabilizację.
ACDF łączy odbarczenie ze stworzeniem warunków do zrostu. Wybór zależy od położenia ucisku, stanu dysku, stabilności i ustawienia odcinka szyjnego. Klatka w tej operacji pełni inną funkcję niż ruchoma proteza dysku.
Tylna spondylodeza szyjna
Dostęp tylny prowadzi przez tylną część szyi poniżej potylicy. Do stabilizacji można zastosować śruby i pręty oraz ułożyć materiał do przeszczepu kostnego w celu uzyskania zrostu. Jeśli rdzeń kręgowy lub korzenie nerwowe wymagają odbarczenia, plan obejmuje odpowiedni zabieg.
Operacje przednie i tylne rozwiązują różne problemy anatomiczne. Wybór uwzględnia liczbę poziomów, położenie ucisku, ustawienie i wcześniejsze operacje. Niektóre przypadki wymagają połączenia dostępu przedniego i tylnego. Samo małe cięcie nie decyduje o tym, która metoda jest odpowiednia dla pacjenta.[1]
Dlaczego potrzebne są materiał do przeszczepu kostnego i stabilizacja
Do wspierania zrostu stosuje się przeszczep kostny lub odpowiedni materiał kościozastępczy. Możliwości obejmują własną kość pacjenta, materiał od dawcy lub inne warianty zaplanowane do operacji. Wybór omawiamy odpowiednio do celu, stanu kości i konstrukcji.
W przedniej spondylodezie międzytrzonowej klatka utrzymuje przestrzeń między kręgami. Przy stabilizacji tylnej śruby i pręty utrzymują wybrane segmenty. Sama obecność implantów nie oznacza, że kości już się zrosły: gojenie ocenia się podczas kontroli.
Jakie ryzyko omawiamy przed operacją
Ryzyko zależy od dostępu, liczby poziomów, ogólnego zdrowia i wcześniejszego leczenia. Przed operacją omawiamy zakażenie, krwawienie, powikłania znieczulenia, uszkodzenie struktur nerwowych, utrzymywanie się części objawów, problemy z konstrukcją i brak zrostu, czasami wymagający dodatkowego leczenia.
Dostęp przedni może powodować trudności z połykaniem i zmiany głosu. Przy dostępie tylnym ważne są stan mięśni i tkanek wokół miejsca operacji, ból pooperacyjny i gojenie rany. Osobno oceniamy ryzyko zmiany ustawienia i problemów sąsiednich segmentów.
Palenie i mała wytrzymałość kości mogą pogarszać warunki zrostu. Powiedz lekarzowi o paleniu, osteoporozie, chorobach przewlekłych i wszystkich przyjmowanych lekach. Otrzymasz indywidualne zalecenia dotyczące przygotowania i leków.
Jakie badania przygotować
Do pierwszego kontaktu nadają się posiadane MRI odcinka szyjnego, jego opis i krótki opis objawów. Pełne serie w formacie DICOM pozwalają ocenić ucisk i sąsiednie poziomy. Jeśli wykonano już CT lub RTG, dołącz te badania i opisy.
Podczas badania sprawdzamy siłę, czucie, odruchy, chód i koordynację. Dodatkowe obrazy, w tym badania czynnościowe, zleca się w konkretnym celu. Nie musisz samodzielnie wykonywać całego nowego zestawu badań przed pierwszym kontaktem.
Jeśli szyja była już operowana
Dołącz kartę wypisową po poprzedniej operacji, informacje o implantach i posiadane zdjęcia sprzed operacji i po niej. Porównamy nowe objawy ze strukturami nerwowymi, konstrukcją, zrostem i sąsiednimi poziomami. Pomaga to ustalić, czy potrzebna jest rewizja i co ma osiągnąć.
Jak przebiega rekonwalescencja
Po operacji zespół monitoruje ból, ruch i stan ogólny, a po dostępie przednim także połykanie. Wstawanie i chodzenie rozpoczyna się za zgodą personelu medycznego. Przed wypisem otrzymujesz zalecenia dotyczące rany, leków, aktywności i kontroli.
Operujący chirurg ustala potrzebę kołnierza szyjnego, jego rodzaj i harmonogram noszenia. Nie ma jednego obowiązkowego czasu dla wszystkich zabiegów przednich i tylnych. Fizjoterapeuta dobiera ćwiczenia w uzgodnionym planie; nie wymuszaj samodzielnie ruchów szyi.
Obracanie głowy, praca przy komputerze, podnoszenie i sport stawiają różne wymagania. Powrót do nich ustala się według samopoczucia, operacji i badań kontrolnych. Prowadzenie samochodu jest możliwe za zgodą chirurga, gdy kołnierz nie jest potrzebny, leki nie zaburzają uwagi i możesz bezpiecznie oceniać ruch drogowy.
Zrost kostny powstaje stopniowo. Badania kontrolne pomagają ocenić gojenie i ustalić dalszą aktywność; samo zmniejszenie bólu nie potwierdza zakończonego zrostu.
Kiedy potrzebna jest pilna pomoc
Nowe lub szybko narastające osłabienie rąk albo nóg, gwałtowne pogorszenie chodu lub utrata kontroli pęcherza albo jelit wymagają pilnej oceny medycznej. Nie czekaj na zwykłą odpowiedź w komunikatorze.
Po operacji trudności z oddychaniem lub szybko narastający obrzęk szyi wymagają pomocy w trybie nagłym. Pilnie powiadom zespół o pogorszeniu połykania, wysokiej temperaturze, wycieku z rany lub znacznym nasileniu bólu.
Omów potrzebę spondylodezy szyjnej
Prześlij profesorowi Iakiv Fishchenko posiadane badania i opisz, co ogranicza Twoje życie. Omówimy cel odbarczenia, potrzebę stabilizacji, możliwe alternatywy i plan rekonwalescencji. Wstępna ocena materiałów jest bezpłatna. Możesz przyjść na osobistą konsultację bez posiadanego MRI.